Go to content Go to navigation Go to search

Odtrutka dla faryzeuszów

October 14th, 2010 by xAndrzej

Bez wątpienia jestem w największej grupie ryzyka zostania faryzeuszem. Jestem trochę uczonym w Piśmie, zaczyna mi się wydawać, że trochę znam się na Panu Bogu i że składam Mu całkiem niezłą ofiarę z samego siebie. Stąd już tylko krok do twardości serca, do zadufania się w sobie i do patrzenia na innych z góry. W takim nastawieniu może mnie całkiem skutecznie zacząć wypalać kwas faryzeuszów - to taka dziwna substancja zalewająca serce, żeby odebrać sercu jakikolwiek głos w sprawach mojego życia. Faryzeusz to przecież człowiek, który kieruje się literą a nie sercem, bo serce jest zatopione w kwasie. Takie odizolowanie serca od rozumu rodzi fasadowość, zewnętrzność za którą nie ma żadnej autentycznej miłości. Jest tylko wyrachowanie, udawanie i cwaniactwo. Teksty biblijne z ostatniego tygodnia, w których Jezus tępi faryzeuszy mają jednak natychmiastową wskazówkę podającą gotową odtrutkę na faryzeizm. Najskuteczniejszym lekiem na kwas faryzeuszów jest rzucenie się w ramiona Ducha Świętego i życie w Duchu. Od kilku dni staram się o tym pamiętać. Najpierw w modlitwie. Modlę się o dary Ducha przed każdym spotkaniem i rozmową. Proszę o Jego światło dla moich decyzji i reakcji. Cały czas staram się wołać o pomoc Ducha Świętego, żeby we wszystkim zaufać Bogu. Życie w Duchu Świętym to zapora nie do przeniknięcia dla wszelkiego kwasu, bo Duch jest dawcą pokoju, jest miłosnym tchnieniem Boga, jest Boską Osobą, w której miłość jest tak wielka, że sam Ducha staje się wręcz przezroczysty wobec Ojca i Syna. Mam jakiś szalony głód jeszcze większego otwarcia się na Ducha Świętego! Czuję z możliwie największą pewnością, że tylko Duch Święty może ożywić we mnie wszystko co zmęczone i wypalone. Rzucam się więc na wiatr Ducha, nie w jakimś charyzmatycznym uniesieniu, ale we wnętrzu mojego duchowego życia, mojej kapłańskiej samotności. Przyjdź, Duchu Święty!

Migawki z życia:
Próbuję trochę wyhamować tempo życia. Nowy rok akademicki, masa inauguracji i spotkań, do tego sterta zwykłych obowiązków zapełnia mi kompletnie cały dzień. Między zajęciami myślę o ludziach, których odstawiłem gdzieś na boku, żeby oddać się całkowicie seminaryjnemu życiu. Ono z zewnątrz może wydać się łatwe i proste, ale w środku wymaga całkowitego zaangażowania. Czuję się przy tym bardzo Bogu potrzebny w tej codziennej walce o duszę przyszłych księży. Pewnie kiepsko i niezdarnie to robię, ale wierzę, że Bóg przyjmie ode mnie ten ogień serca i radykalną decyzję oddania wszystkiego dla formacji kleryków. Właśnie w tym czuję największe otwarcie na Ducha Świętego, bo bez Niego wszystko co robię w seminarium nie miałoby najmniejszego sensu.

Intencje modlitewne:
Za kapłanów, za naszych alumnów i o nowe powołania kapłańskie, zakonne i misyjne; za wszystkich chorych i cierpiących; za moją rodzinę; za wszystkich przyjaciół, których nie odwiedzam, a których noszę nieustannie w sercu i o których pamiętam w modlitwie; za małżeństwa, którym błogosławiłem związek małżeński i wobec których mam nieustanne zobowiązanie do modlitwy; za wiernych czytelników blogu

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.